บทที่ 135 เกี่ยวกับฉันเหรอคะ

ค่ำคืนนี้หิมะตกลงมาอีกระลอก ลมหนาวพัดหวีดหวิวเสียดสีใบไม้ดังซ่า ทว่าภายในห้องกลับเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

จูบของโจวจิ่นซวี่ดุดันเหลือเกิน เจียงหนีนั่งอยู่บนตักเขา ร่างทั้งร่างถูกรวบกอดไว้ในอ้อมอก เธอพยายามยันมือกับแผงอกกว้างเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างกัน

“เดี๋ยวก่อน…” เธอเอ่ยปาก “โจวจิ่น… อื้อ…”