บทที่ 150 เธอคือเพียงหนึ่งเดียว

เจียงหนีพลันตระหนักว่าระยะห่างระหว่างพวกเขามันใกล้เกินไปแล้ว ใกล้เสียจนเธออดคิดไม่ได้ว่า โจวจิ่นซวี่จะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองของเธอหรือไม่

ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากข้อมือที่ถูกกุมไว้

มวลอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานล้ำชวนหวั่นไหว