บทที่ 152 น่าเสียดายที่ไม่ใช่วันเสาร์

สีหน้าของโจวจิ่นซวี่ยังคงเรียบเฉยสงบนิ่งตามปกติ เจียงหนีดูไม่ออกว่าเขาคิดอย่างไรกันแน่ จึงไม่แน่ใจว่าเขาชอบจริงๆ หรือแค่พูดรักษาน้ำใจ

น่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า

เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เป็นความรู้สึกเพียงเบาบางที่แวบเข้ามาแล้วจางหายไปในพริบตา