บทที่ 57 เป็นหมาอย่ามัวแต่เสพสุขเกินไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหนีตื่นนอนตามเวลา

พื้นที่ข้างกายว่างเปล่าเช่นเคย เธอเหยียดแขนบิดขี้เกียจ พอขยับตัวเพียงนิดเดียวก็รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างเมื่อยล้าจนแทบไม่น่าเชื่อ

เมื่อคืนนี้นานมากจริงๆ ออกจะเกินขีดจำกัดมนุษย์ไปหน่อย ทั้งที่เพิ่งทำไปแค่รอบเดียว