บทที่ 106 กล่อมนอน

เมื่อรู้ว่าฉินเยว่หลิงป้อนข้าวเด็กชายตัวน้อยจนเกลี้ยงชาม เซียวเจี๋ยเจี๋ยก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเบียดตัวเข้าไปยืนข้างฉินเยว่หลิง

“สมกับเป็นนางฟ้าของฉันจริงๆ ทำเป็นไปหมดทุกอย่าง!”

พูดพลางชำเลืองมองสวี่เจาเจาแวบหนึ่ง “ไม่เหมือนใครบางคน เอะอะก็พึ่งแต่ลูก ไม่ละอายใจตัวเองบ้างเลย”