บทที่ 115 เสียใจแล้วเหรอ

ไม่รู้ว่าพูดกับฟู่เฉิงเจ๋อ หรือพูดกับสวี่เจาเจากันแน่…

ฟู่เฉิงเจ๋อมองมือของทั้งสองคนที่สอดประสานกันแน่น คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะหนีบยุงตายได้เป็นฝูง

“นายน้อยกู้ต้องแย่งกับผมให้ได้เลยใช่ไหม”