บทที่ 150 เจนนิมา เดอ กระอักกระอ่วน

“อย่าหอมสิ”

กู้อวี้หลินเช็ดแก้มข้างที่เธอเพิ่งหอมฟอดไปพลางบ่นอุบ “ปล่อยให้ฟ้าผ่าตายไปเลย”

พอได้ยินคำนี้ สวี่เจาเจาจึงมองออกไปนอกหน้าต่างตามสัญชาตญาณ