บทที่ 180 ลูกหมาเสียน้ำตา

แม้สายตาจะถูกบดบัง แต่เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย สวี่เจาเจาก็รู้ทันทีว่าคนที่ "ทำตัวรุ่มร่าม" คนนี้เป็นใคร

คำว่า "ที่รัก" เพียงคำเดียว ทำเอาสวี่เจาเจาที่สวมส้นสูงอยู่แทบจะยืนไม่อยู่

โชคดีที่ท่อนแขนตรงเอวช่วยโอบรัดเธอไว้ ทำให้ทั้งสองแนบชิดกันแน่น