บทที่ 225 เสี่ยวยวี๋เก่งจัง ส่วนฉันมันตัวไร้ประโยชน์

โลกนี้มันชักจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว

สวี่เจาเจายิ้มเจื่อน “สะ…สวัสดี”

ซ่งจืออวี้อมยิ้มพลางประคองเธอขึ้นไปนั่งบนเตียงคนไข้ แล้วตลบผ้าห่มคลุมกายให้