บทที่ 232 หมูป่ากินรำละเอียดไม่เป็น

ปัง

เสียงปิดประตูไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับกระแทกเข้ากลางใจของอวี๋เหยาอย่างจัง

เขาผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ไม่อย่างนั้นประตูนั่นคงหนีบหน้าเข้าให้แล้ว