บทที่ 253 ขอยกนิ้วโป้งให้ตัวเองสักหนึ่งนิ้ว

“ตอนเด็กๆ เสี่ยวอวี๋ก็โตมาที่บ้านเรานี่แหละ”

ซ่งจืออวี้ยิ้ม “เขานับแม่กับพ่อของลูกเป็นพ่อแม่อีกคนไปตั้งนานแล้ว”

“ตอนนี้คุณลุงอวี๋ของลูกมีเวลาว่างแล้วก็จริง แต่วัยเด็กที่ขาดคนอยู่เคียงข้าง พอโตมาจะชดเชยด้วยการอยู่ด้วยกันบ่อยๆ มันจะไปทดแทนกันได้ยังไงล่ะ”