บทที่ 315 กู้ชิงเหยียนไม่ได้เรื่องเอาเสียเลยจริงๆ นะ

เขาดึงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กออก ล็อกประตูห้อง กอดของขวัญชิ้นแรกที่แม่มอบให้ไว้แน่น แล้วนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเงียบๆ

ใครมาเคาะประตูก็ไม่เปิด และไม่ตอบรับทั้งนั้น

ข้างนอกยิ่งเอะอะวุ่นวายเท่าไรก็ยิ่งดี ขอแค่เรื่องไปถึงหูแม่ เผื่อว่าแม่จะยอมกลับมามองเขาสักครั้ง…