บทที่ 326 ทั้งชาทั้งคัน

ห้องใต้ดินมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย

เธอเป็นคนกลัวความมืดมาก พอประตูลิฟต์ปิดลงแล้วเลื่อนขึ้นไป แหล่งกำเนิดแสงอันริบหรี่เพียงหนึ่งเดียวก็พลอยหายวับไปด้วย

ตรงหน้ามืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด