บทที่ 342 หมูน้อย: ไร้ประโยชน์ก็ยังคิดถึง [น่าสงสาร]

สวี่เจาเจาถึงกับยืนอึ้งไปทันที

ไม่รู้ว่ากู้ชิงเหยียนตั้งใจหรือเปล่า จังหวะนั้นเขากลับเงยหน้ามองตรงมาที่กล้องพอดี

ดวงตาคู่สวยคู่นั้นมองสบเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์ สายตาลุ่มลึกราวกับจะมองทะลุตัวเธออย่างไรอย่างนั้น