บทที่ 354 เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมถึงขี้อ้อนขนาดนี้นะ

สายตาของทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางความมืด สวี่เจาเจาอาศัยแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงมองเห็นโครงหน้าของเขาได้ชัดเจน

ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับ ไม่มีแววอิดโรยเลยแม้แต่น้อย

มือข้างที่เป็นตัวการทำให้เธอไม่ได้นอนถูกสวี่เจาเจาคว้าไว้ ก่อนจะสะบัดทิ้งไปด้วยความโมโห