บทที่ 66 เจาเจาที่รักบล็อกฉันไปแล้ว

แผลของกู้อวี้หลินสมานตัวเร็วมาก สวี่เจาเจาทายาลดรอยแผลเป็นให้เขาทุกวันตรงเวลา

มันเป็นแค่แผลถลอกภายนอก ผ่านไปไม่กี่วันก็เหลือแค่รอยจางๆ แล้ว แต่กู้อวี้หลินก็ยังยืนกรานจะแปะพลาสเตอร์ยาให้ได้

เด็กคนนี้ ทำไมถึงชอบแปะพลาสเตอร์ยาขนาดนี้นะ

ต้องให้สวี่เจาเจาเอ่ยปากปฏิเสธเสียงแข็ง ถึงจะล้มเลิกความคิดนั้นของเขาได้

ลวดลายบนพลาสเตอร์ยาน่ะ ถูกกู้อวี้หลินวนแปะจนครบหมดทุกลายแล้ว

จนกระทั่งคืนก่อนที่รายการหาคู่จะเริ่มออกอากาศ กู้ชิงเหยียนก็ยังไม่กลับมา เพียงแค่ส่งข้อความบอกสวี่เจาเจาว่าจะไปร่วมรายการพรุ่งนี้เลย

อุตส่าห์กังวลว่าตอนกลางคืนจะมีเรื่องชวนเขินอายอะไรเกิดขึ้นเสียอีก สรุปคือกู้ชิงเหยียนไม่เหยียบกลับมาที่วิลลาเลยสักนิด

สวี่เจาเจาพอใจสุดๆ

สามีเครื่องมือชั้นยอดที่ผ่านมาตรฐาน จะต้องทำตัวเหมือนตายไปแล้วแบบนี้นี่แหละ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สวี่เจาเจาเป็นฝ่ายอุ้มกู้อวี้หลินขึ้นมาบนเตียงตัวเอง

เมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงสงสัยของกู้อวี้หลิน สวี่เจาเจาจึงพูดกับเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “ปลาน้อย พรุ่งนี้ลูกตื่นแล้วต้องปลุกแม่ด้วยนะ”

รายการนี้ต้องไปแต่งหน้าล่วงหน้าด้วย ปกติสวี่เจาเจามักจะกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วนอนต่ออยู่เรื่อย

พรุ่งนี้จำเป็นต้องตื่นเช้าให้ได้!

ไม่อย่างนั้นละก็… ซวีซวีได้หมดสภาพกลายเป็นร่างเหี่ยวเฉาของจริงแน่ แล้วก็อาจจะ…

โดนจูบ… จนตาย…

พอนึกถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของสวี่เจาเจาก็เห่อร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของสวี่เจาเจา กู้อวี้หลินก็ไม่ปฏิเสธ เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ตกลงครับ ปลาน้อยจะไม่ยอมให้แม่ไปสายเด็ดขาด”

สวี่เจาเจาถึงได้พอใจ

มีลูกชายสุดที่รักนี่มันดีจริงๆ!

เธอปิดไฟ แล้วรวบตัวลูกชายที่มีกลิ่นนมหอมกรุ่นเข้าสู่อ้อมอก หลับฝันดีอย่างมีความสุข

…

ตอนเจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้า กู้อวี้หลินก็ปลุกสวี่เจาเจาให้ลุกจากเตียง

สวี่เจาเจาสะลึมสะลือไปล้างหน้าแปรงฟัน พอเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินโซเซจะกลับไปที่เตียงใหญ่อีกรอบ

กู้อวี้หลินคว้าตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที “แม่ครับ ต้องลงไปกินมื้อเช้าแล้ว”

พอได้ยินคำว่ามื้อเช้า สวี่เจาเจาพลันนึกถึงกู้ชิงเหยียนขึ้นมาทันที สมองตื่นตัวฉับพลัน ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

สิ่งที่ทำให้สวี่เจาเจาสร่างขี้ตาได้ดีที่สุดก็คือ กู้ชิงเหยียน

“ไป กินมื้อเช้ากัน”

พอจูงมือกู้อวี้หลินมาถึงโต๊ะอาหาร สวี่เจาเจาเห็นบะหมี่ซุปมะเขือเทศเข้มข้นที่กู้ชิงเหยียนเคยทำเมื่อไม่กี่วันก่อน ชั่วขณะนั้นยังเผลอคิดไปว่ากู้ชิงเหยียนกลับมาแล้วเสียอีก

หลังจากนั่งลง สวี่เจาเจาสังเกตเห็นว่าปลาน้อยที่นั่งข้างๆ ไม่มีทีท่าว่าจะจับตะเกียบเลย เธอก็เข้าใจได้ทันที

เจ้าตัวเล็กนี่กำลังแข่งดีกับกู้ชิงเหยียนอยู่อีกแล้ว

สวี่เจาเจาหยิบตะเกียบขึ้นมาทันควันโดยไม่ลังเล แล้วสูดเส้นบะหมี่คำโตเข้าปาก

“อื้ม บะหมี่วันนี้อร่อยจังเลย ฝีมือคุณป้าแม่บ้านยอดเยี่ยมมาก เทียบชั้นเชฟระดับห้าดาวได้เลยนะเนี่ย!”

กู้อวี้หลินถือตะเกียบไว้ แต่ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่สวี่เจาเจา คอยสังเกตปฏิกิริยาของเธอตลอดเวลา

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ติ่งหูก็แต้มสีชมพูจางๆ แต่ไม่สะดุดตาเท่าไรนัก

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย “ถ้าแม่ชอบกิน พรุ่งนี้ผมจะบอกให้ป้าแม่บ้านทำเพิ่มให้อีกเยอะๆ”

“ได้จ้ะ” สวี่เจาเจาตอบพลางยิ้มแป้น

หลังจากจัดการมื้อเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว สวี่เจาเจาก็ไปยืนลังเลเลือกเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว

“แม่ครับ วันนี้ใส่ชุดที่ขยับตัวง่ายๆ หน่อยดีกว่า เหมือนจะมีกิจกรรมกลางแจ้งด้วย”

กู้อวี้หลินเปลี่ยนเป็นชุดที่สวี่เจาเจาเลือกให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

เป็นเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงขาสั้น เพราะกลัวว่าจะอับแผลตามตัว

เขาเห็นสวี่เจาเจาหยิบชุดเดรสสั้นตัวแล้วตัวเล่าขึ้นมาเลือกอยู่ตรงนั้น จึงเอ่ยปากเตือนอย่างจนใจ

“ก็ได้จ้า”

สวี่เจาเจาถึงยอมตัดใจวางชุดเดรสในมือลง แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อสายเดี่ยวลายดอกไม้ตัวจิ๋วกับกระโปรงสั้นแทน

ก่อนออกจากบ้าน เธอประโคมฉีดสเปรย์กันแดดลงบนผิวหนังทุกส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้าอย่างเต็มเหนี่ยว จากนั้นถึงพาปลาน้อยมุ่งหน้าไปยังสถานที่ถ่ายทำรายการ

เนื่องจากรายการนี้เตรียมการค่อนข้างกะทันหัน เพราะต้องเริ่มถ่ายทำล่วงหน้าตามคำเรียกร้องของชาวเน็ตล้นหลาม

สถานที่ถ่ายทำจึงง่ายๆ สบายๆ ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่เดิม โดยเลือกวิลลาชานเมืองตะวันตกซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำเอพิโสดแรกของรายการเลี้ยงลูก

ภายในวิลลามีป้ายเรียบง่ายตั้งอยู่ ด้านบนเขียนว่า——พิธีเปิดกล้อง 《คู่รักไม่สนิท》

“คุณเจาเจา รบกวนแต่งหน้าเองหน่อยนะคะ ทางเราคนไม่พอจริงๆ ค่ะ”

ทีมงานบอกมาเช่นนั้น สวี่เจาเจาจึงต้องลงมือเอง เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ให้ตัวเอง จากนั้นก็จูงมือปลาน้อยไปนั่งพักที่หลังเวที

พอนั่งลง เธอก็เหลือบไปเห็นน้องถงถงกับน้องข่ายเข้าพอดี

“พี่เจาเจาอรุณสวัสดิ์ค่า! วันนี้พี่เจาเจาฉวยมากเหมือนเดิมเลย!”

น้องถงถงกอดลูกท้อผลเล็กไว้ในอ้อมแขน เอ่ยทักทายสวี่เจาเจาเสียงหวาน

“หนูเห็นด้วยกับที่ถงถงพูด!”

น้องข่ายก็รีบเออออตาม

รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของสวี่เจาเจา “น้องถงถง น้องข่าย ทำไมพวกหนูถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะจ๊ะ”

ไม่ได้มาผิดกองถ่ายแน่นะ นี่มันรายการหาคู่ไม่ใช่เหรอ

“พวกผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

น้องข่ายถือเลโก้ที่กู้อวี้หลินเคยให้ไว้ก่อนหน้านี้พลางเกาหัวแกรกๆ

“พวกเราสองคนว่างพอดี คุณลุงผู้กำกับเลยให้มาเล่น บอกว่าจะให้ลูกท้อกินครับ”

เขาชี้นิ้วไปยังจานผลไม้ตรงหน้า ด้านในมีลูกท้อวางอยู่สองสามผล

คงเป็นเพราะเธอจะพากู้อวี้หลินมารายการหาคู่ ผู้กำกับก็เลยพ่วงน้องถงถงกับน้องข่ายมาด้วยเสียเลย แบบนี้ยิ่งโปรโมตรายการใหม่ได้ดีกว่าเดิม

“อย่างนี้นี่เอง”

รอยยิ้มตรงมุมปากของสวี่เจาเจาขยายกว้างขึ้น

โลกของเด็กๆ ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ลูกท้อไม่กี่ลูกก็หลอกล่อให้มาได้แล้ว

แบบนี้ก็ดี มีเพื่อนรุ่นเดียวกันคอยเล่นกับปลาน้อย จะได้ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเบื่อ

น้องข่ายดึงแขนเสื้อของกู้อวี้หลิน “พี่ปลาน้อย พี่ช่วยสอนผมต่อเลโก้นี้หน่อยสิครับ ตรงหัวมันขาดข้างหลังไปตลอดเลย”

กู้อวี้หลินที่ไม่พูดจามาตลอดถึงได้เอ่ยปาก “ได้ เดี๋ยวฉันต่อให้ดู”

“หนูขอดูด้วย หนูขอดูด้วย!” น้องถงถงรีบขยับเข้าไปใกล้

เด็กทั้งสามคนนั่งล้อมวงเข้าหากัน

ผ่านไปไม่นาน สวี่เจาเจาถูกเรียกตัวออกไป เธอเดินมายังห้องพักแขกรับเชิญฝ่ายหญิง เพราะอาจถูกเรียกขึ้นเวทีได้ตลอดเวลา

อาจเพราะรายการนี้ชื่อ 《คู่รักไม่สนิท》 แขกรับเชิญชายหญิงต่างก็ไม่ค่อยสนิทกัน จึงแบ่งเป็นห้องพักแขกรับเชิญชายและห้องพักแขกรับเชิญหญิง

ไม่อย่างนั้น หากรายการยังไม่ทันออกอากาศ ทั้งสองคนดันสนิทกันไปก่อนแล้ว จะไปมีอะไรน่าดูล่ะ

สวี่เจาเจาเห็นแค่เซี่ยไหวอยู่ในห้องพัก ไม่เห็นฉินเยว่หลิง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายยังแต่งหน้าทำผมไม่เสร็จ มีทีมงานรุมล้อมอยู่เต็มไปหมด

จากตรงนี้สามารถได้ยินเสียงตะโกนของทีมงานผู้กำกับ

“ทุกฝ่ายเร่งมือหน่อย! อีกห้านาทีรายการจะเริ่มไลฟ์สดแล้ว!”

“ทีมกล้องเตรียมพร้อม ทีมสวิตเชอร์เตรียมพร้อม แขกรับเชิญประจำที่ให้เร็วที่สุด”

เห็นได้ชัดว่า พอพูดถึงแขกรับเชิญ น้ำเสียงของผู้กำกับก็อ่อนลงทันตา

เทปแรกของรายการ นอกจากสวี่เจาเจาแล้ว ไม่ใช่คนดังระดับแนวหน้าก็เป็นพวกมหาเศรษฐีทั้งนั้น

สวี่เจาเจาทักทายเซี่ยไหวอย่างเก้อเขินเล็กน้อย “ฮัลโหล~”

เซี่ยไหวสวมเสื้อลายพราง กางเกงคาร์โก รองเท้าบูตมาร์ติน เรือนผมดัดลอนคลายทิ้งตัวสลวย นัยน์ตาเรียวยาวชี้ขึ้นคู่นั้นมองมาที่สวี่เจาเจา ก่อนจะตบที่นั่งข้างตัวเบาๆ

“รีบมานั่งตรงนี้สิ เจาเจาที่รัก”

ตอนเดินเข้าประตูมาเมื่อครู่ ทีมงานหลุดปากบอกโดยไม่ได้ตั้งใจว่า เซี่ยไหวนั่งรอเธออยู่นานแล้ว

สวี่เจาเจาเดินไปนั่งลง แล้วเอ่ยเสียงเบา “เธอแอดวีแชตฉันมา ส่งวีแชตหาฉันก็ได้นี่นา”

“หืม”

เซี่ยไหวส่งเสียงสงสัยในลำคอ สวี่เจาเจาจึงหันไปมอง

มือของอีกฝ่ายเท้าคางไว้ มองเธอด้วยสายตาหยอกเย้า “แต่เจาเจาที่รักบล็อกวีแชตฉันไปแล้วนะ”

อ้าว

เวรกรรมที่ร่างเดิมก่อไว้อีกแล้ว!

“เอ่อ…”

สวี่เจาเจารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “งั้นเธอก็โทรหาฉันสิ”

เซี่ยไหวถอนหายใจ “แต่ที่รักก็บล็อกเบอร์ฉันเหมือนกันนี่นา…”

ให้ตายสิ!

สวี่เจาเจาคิดในใจ: ฉันรับไม่ไหวแล้วนะ