บทที่ 72 คราวหน้าอย่าเอาประคำมามัดผมอีกล่ะ

ซ่งจิ่นสือยังคงตกอยู่ในห้วงต่อสู้อันดุเดือดกับตัวเอง จึงไม่ได้ยินเลยว่าสวี่เจาเจาพูดอะไรออกไป

ไม่อย่างนั้นคงได้โชว์ลีลาตอแหลเรียกคะแนนหน้ากล้องไปแล้ว

ฉินเยว่หลิงเป็นคนที่ช้าที่สุด เดิมทีเธอกับฟู่เฉิงเจ๋อก็ไม่ได้สนิทกัน จึงไม่รู้จะเริ่มลงมือตรงไหนดี

สุดท้ายก็ทำได้เพียงลากปลายนิ้วไปตามขอบเสื้อของฟู่เฉิงเจ๋อเบาๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะเอ่ยว่า “หุ่นของคุณฟู่น่าอิจฉาจริงๆ ค่ะ”

เห็นได้ชัดว่าฟู่เฉิงเจ๋อชอบลูกยอนี้มาก มุมปากเขายกยิ้มขึ้นทันที “คุณฉินตาถึงมากครับ”

ต่างฝ่ายต่างคิดว่าดูดี ทว่าคนดูไม่ได้ซื้อด้วยเลย

【รายการหาคู่ของคนวัยผู้ใหญ่ ไปเชิญคู่กร่อยขนาดนี้มาได้ยังไงเนี่ย ลากมือตามขอบเสื้อรอบหนึ่ง นึกว่าตัวเองเป็นนางฟ้ากำลังเสกมนตร์อยู่เหรอ [พูดไม่ออก]】

【จะอ้วก มั่นหน้ามาจากไหนเนี่ย มีซิกแพ็กหกก้อนหรือแปดก้อนกันแน่ แขกรับเชิญชายคนอื่นในรายการหุ่นกินขาดกว่าตั้งเยอะ ขำจนฟันปลอมจะร่วงแล้ว】

【หลิงหลิงเขาแค่มีมารยาทต่างหาก ไม่เหมือนอีกสองคู่หรอก คนไม่สนิทกันแท้ๆ กลับมาแตะเนื้อต้องตัว ไม่มีกิริยามารยาทเลยสักนิด】

【ขอร้องเถอะจ้ะ แม่คนดีมีศีลธรรมไปดูข่าวภาคค่ำไป อย่ามานั่งดูรายการหาคู่ตรงนี้เลย นี่เรียกว่าจีบกันเหรอ ไม่จ้า นี่มันหน้าด้านอยากตกถังข้าวสารชัดๆ】

【ไอ้คุณโมเสกมีหน้านี่ฉันยังทำใจรับไม่ค่อยไหวจริงๆ เอ่อ จะพูดยังไงดี รู้สึกเหมือนขี้ไคลบนตัวเขาปั้นเป็นยาลูกกลอนได้เลย…】

…

ความดัดจริตใน “การทำความคุ้นเคย” ของฉินเยว่หลิงทำเอาผู้ชมเอือมระอาสุดๆ

แต่ช่วงนี้ผ่านไปแล้ว จะให้ฉินเยว่หลิงมาลูบใหม่ก็คงไม่ได้

“เอาละ รอบแรกจบลงแล้ว ขอเชิญแขกรับเชิญหญิงแกะริบบิ้นสีแดงให้แขกรับเชิญชายได้ครับ”

ผู้กำกับยกโทรโข่งขึ้นมาพูด

ยังไม่ทันที่เซี่ยไหวจะขยับตัว ซ่งจิ่นสือก็แทบจะกระดิกหางรีบแกะริบบิ้นออกเองอย่างว่องไว ในเมื่อเซี่ยไหวขี้เกียจแม้แต่จะช่วยผูก มีหรือจะยอมมาช่วยเขาแกะ

รู้ความจนน่าเอ็นดูจริงๆ

ริบบิ้นสีแดงของฟู่เฉิงเจ๋อก็ไม่ได้ผูกแน่นอะไร แค่กระตุกปมก็หลุดแล้ว

ส่วนสวี่เจาเจานั้นผูกเป็นเงื่อนตายให้กู้ชิงเหยียน แต่เพราะมันอยู่ข้างหลังศีรษะของเขา เธอจึงไม่ทันสังเกต

เธอดึงอยู่นานสองนานก็ยังแกะไม่ออก

ซวยชะมัด

เธอจึงขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อดูให้ชัดๆ

มองจากด้านข้าง ทั้งสองแทบจะแนบชิดติดกันอยู่แล้ว

【เดี๋ยวนะ แค่แก้ปม ทำไมสองคนนี้ถึงได้ดูแนบชิดกันขนาดนั้น…】

【พวกเธอยังมัวแต่อึ้งกันอยู่ คนฉลาดเขาแคปจอกันไปหมดแล้ว คืนนี้มีโมเมนต์ให้ฝันหวานแล้วจ้า!】

【สวี่เจาเจาจงใจผูกเงื่อนตายหรือเปล่าเนี่ย กะจะหาเรื่องแต๊ะอั๋งพี่กู้ให้มากขึ้นล่ะสิ [เอือม]】

【เข้าใจหน่อยเถอะ สวี่เจาเจาพอไม่มีปลาน้อยแล้วก็เหลือไอคิวแค่นี้แหละ พอพูดถึงตรงนี้แล้วคิดถึงปลาน้อยสุดที่รักจังเลย! [น้ำตาไหล]】

…

สวี่เจาเจาเอียงคอชำเลืองมองเงื่อนตายที่อยู่ด้านหลัง

เธอตั้งสมาธิคิดจะแก้มัน นิ้วเรียวค่อยๆ คลี่ปมนั้นออกทีละนิด

แต่พอเพิ่งจะแก้หลุด…

ขาของสวี่เจาเจาพลันอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงบนตักของกู้ชิงเหยียนอย่างห้ามไม่อยู่

วันนี้เธอใส่กระโปรงสั้น จึงสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ

ในเวลาเดียวกัน ริบบิ้นสีแดงบนใบหน้าของกู้ชิงเหยียนก็ร่วงหล่นลงมา

สายตาสบประสาน

“คุณเจาเจา ล้มลงมาทำไมครับ”

มือของเขาวางแหมะอยู่บนเอวเธออย่างเปิดเผย ทำทีเหมือนว่ากำลัง ‘ช่วยพยุง’ เธอไว้

“ดูท่าว่า คุณจะยังคุ้นเคยกับร่างกายผมไม่พอนะครับ”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความวาบหวามไว้หลายส่วน

ไอ้คนบ้านี่!

เห็นๆ อยู่ว่าเขาแอบสะกิดขาเธอก่อนแท้ๆ!

สวี่เจาเจาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่ได้มีอยู่จริงบนกระโปรงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่กล้ามขาของคุณกู้อาจจะต้องไปฝึกมาใหม่นะคะ”

อย่าหวังว่าเธอจะไว้หน้าคนพรรค์นี้เลย!

“อย่างนั้นเหรอครับ”

กู้ชิงเหยียนไม่ได้โกรธ ตอบกลับเรียบๆ ว่า “งั้นคราวหน้าค่อยเชิญคุณเจาเจามาทำความคุ้นเคยใหม่แล้วกันครับ”

【คราวหน้า? ยังมีคราวหน้าอีกเหรอ??】

【สวี่เจาเจาเป็นอะไรไปเนี่ย มุกตื้นๆ แบบนี้ในวงการบันเทิงใช้กันจนเกร่อแล้ว นึกว่าพวกเราดูไม่ออกหรือไง [เหยียด]】

【555 เมนต์บนนี่อิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยล่ะสิ ถึงมุกนี้จะเกร่อในวงการ แต่สวี่เจาเจาเป็นคนแรกที่ใช้ได้ผลกับกู้ชิงเหยียนนะจ๊ะ หล่อนลองไปทำต่อหน้ากู้ชิงเหยียนดูสิ ดูว่าเขาจะชายตามองไหม เจ้าโง่เอ๊ย~】

【คราวหน้าพี่เจาช่วยเขียนรีวิวสักแปดร้อยคำได้ไหมคะ! พวกเราต้องการมากจริงๆ ค่ะ! [คารวะ]】

…

สวี่เจาเจาเองก็จับทางผู้ชายคนนี้ไม่ถูก จึงเลือกที่จะรูดซิปปากอย่างชาญฉลาด

ไม่สนิท ไม่สนิทเด็ดขาด!

ต้องยึดมั่นในหลักการไม่สนิทเข้าไว้!

“พาร์ตแรกของเรายังไม่จบนะคร้าบ~”

ผู้กำกับยกโทรโข่งขึ้นมาตะโกนอีกครั้ง “ตอนนี้รบกวนส่งริบบิ้นสีแดงไปไว้ในมือของแขกรับเชิญชายด้วยครับ”

สวี่เจาเจารีบยัดมันใส่มือกู้ชิงเหยียนเป็นคนแรก

ของซ่งจิ่นสือเดิมทีก็กำอยู่ในมือตัวเองอยู่แล้ว ส่วนฟู่เฉิงเจ๋อก็รับริบบิ้นสีแดงที่ฉินเยว่หลิงส่งมาให้

“เมื่อครู่นี้ฝ่ายหญิงใช้ริบบิ้นสีแดงผูกตาฝ่ายชายไปแล้ว”

ผู้กำกับเว้นจังหวะ “ถ้าอย่างนั้นพอมอบริบบิ้นสีแดงให้ฝ่ายชาย พวกคุณจะเอามันไปทำอะไรกับฝ่ายหญิงกันบ้างล่ะครับ”

สิ้นเสียง บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบกริบ

“ฮิๆ!”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของซ่งจิ่นสือ เขากำริบบิ้นสีแดงแล้วพุ่งตรงไปหาเซี่ยไหวทันที คิดจะผูกตาเธอคืนบ้าง

ทว่ากลับถูกเซี่ยไหวคว้าตัวไว้ได้อย่างง่ายดาย เธอรวบมือทั้งสองข้างของเขาไว้ ดึงปลายริบบิ้นข้างหนึ่งมามัดมือเขาทันควัน

มุมปากของเธอเหยียดยิ้มเย็นชา “เด็กเมื่อวานซืนจะทำอะไรฉันได้”

มีแต่จะโดนปั่นหัวเล่นน่ะสิ

“ปล่อยผมนะ!”

คำพูดที่เหลือของเซี่ยไหวถูกเสียงโวยวายของซ่งจิ่นสือขัดจังหวะเสียก่อน

มือทั้งสองข้างถูกมัดแน่น เขาดิ้นขลุกขลักไปมา ดูน่าขันสิ้นดี

【พี่ไหวปล่อยเด็กคนนี้ไปเถอะค่ะ น้องแค่ซนไปหน่อย เล่นต่ออีกนิดน้องจะพังแล้วนะ! [ร้องไห้]】

【?? พี่สาวข้างบนระวังคำพูดหน่อย กางเกงในฉันปลิวหายไปไหนแล้วเนี่ย เธอต้องรับผิดชอบคนเดียวเลยนะ!】

【อุ๊ยตาย เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ฉันยอมให้เจ้าเด็กนี่ปิดตาเลย มาทำฉันที!】

【พี่ไหวมัดฉันที กรี๊ด มัดฉันเลย!!】

…

“พี่ ช่วยผมด้วย”

ซ่งจิ่นสือหันไปมองสวี่เจาเจา หวังให้เธอช่วยกู้หน้าอันน่าอับอายของตัวเองบ้าง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า สวี่เจาเจาเองก็กำลังตกที่นั่งลำบากไม่แพ้กัน

“อย่าขยับหัว”

สวี่เจาเจาเพิ่งคิดจะเอียงหน้าไปมองซ่งจิ่นสือ เสียงจากด้านหลังก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน เธอจึงชะงักหยุดกึกทันที

เซี่ยไหวเหลือบมองซ่งจิ่นสือแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเบา “ยืนดีๆ อย่าโวยวาย เดี๋ยวก็แก้ให้แล้ว”

ซ่งจิ่นสือถึงยอมอยู่นิ่งๆ ยืนทำหน้าตาน่าสงสารอยู่ข้างๆ

กู้ชิงเหยียนถือริบบิ้นสีแดงไว้ในมือ ก้าวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังสวี่เจาเจา เธอเดาไม่ออกเลยว่าเขาคิดจะทำอะไร

หรือว่าอยากจะปิดตาเธอเหมือนที่ซ่งจิ่นสือทำ

เธอไม่ได้มีฝีมือพลิกสถานการณ์กลับมาคุมเกมได้แบบเซี่ยไหวเสียหน่อย เลยได้แต่หลับตาลงตรงๆ

ทว่าริบบิ้นสีแดงกลับไม่ได้ทาบลงบนใบหน้า

เธอรู้สึกได้ว่าเส้นผมที่คลอเคลียอยู่บนบ่าทั้งสองข้างถูกช้อนขึ้น นำพาความเย็นสบายสายหนึ่งเข้ามาแทนที่

นิ้วทั้งห้าของเขาต่างหวีสางเรือนผมของเธอให้เรียบตรง แล้วค่อยๆ ใช้ริบบิ้นสีแดงรวบเป็นหางม้าต่ำ

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น “คุณเจาเจา คราวหน้าอย่าเอาประคำของผมไปมัดผมอีกล่ะ”

ดวงตาของสวี่เจาเจาเบิกกว้าง

ไหนตกลงกันแล้วว่าจะแกล้งทำเป็นไม่สนิทกันไง!

เคยเห็นคนไม่สนิทที่ไหนเอาประคำของคุณไปมัดผมเล่นบ้างไหมฮะ :)