บทที่ 107 ราตรีเยือน

ดวงตะวันค่อยๆ คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก เหลือเวลาอีกราวหนึ่งชั่วโมงก่อนอาทิตย์จะลับฟ้า ผมรีบพาเฉินจางห่าวเดินออกมาจากห้องกิจกรรมนักศึกษา

หลังจากแน่ใจว่าเลี่ยงพวกที่เดินลาดตระเวนอยู่รอบๆ ได้ทั้งหมดแล้ว ผมก็รีบโทรศัพท์หาหยางหานทันที

"ฮัลโหล พี่หยาง พี่อยู่ที่ไหนเนี่ย"