ตอนที่ 122
บทที่ 122 การสืบสวน (1)
หิวข้าว · 5,854 ตัวอักษร
ต้วนเชียนซั่วกำชับผมด้วยสีหน้าจริงจังอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็เตรียมจะส่งผมออกจากมิตินี้ ก่อนไปเขาเหลือบมองศพของปูจีลีแล้วเอ่ยขึ้น
“ไอ้ตัวนี้…ยกให้พวกนายแล้วกัน”
ผมเพิ่งจะอ้าปากบอกว่าไม่จำเป็น ต้วนเชียนซั่วก็โยนผมพรวดออกมาทันที ฝั่งพวกพี่หยางกำลังกังวลอยู่พอดีว่านี่เป็นลูกเล่นของปูจีลีหรือเปล่า และกำลังคิดหาทางช่วยผมออกมา
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น