บทที่ 128 ไม่มีของฟรีในโลก

เช้าวันรุ่งขึ้นเกือบตีห้า พวกเราสองคนก็ตื่นนอน แถมยังมีขอบตาดำคล้ำกันทั้งคู่

เมื่อคืนถึงแม้จะปิดประตูห้องนอนแล้ว แต่ในห้องนั่งเล่นก็ยังมีเสียงประหลาดดังขึ้นไม่หยุด ส่วนที่หน้าต่างก็มีเสียงเหมือนตัวอะไรมาเคาะอยู่ตลอด

ดังนั้นเมื่อคืนพวกเราสองคนจึงแทบไม่ได้นอนเลย ผมบ่นกับพี่หยาง “นี่มันโจมตีทางจิตประสาทชัดๆ… ทรมานยิ่งกว่าตายตรงนี้ซะอีก…”