บทที่ 130 บอกเป็นนัย

พอได้ยินคำพูดของตาลุงคนนั้น หยางหานก็นึกถึงมีดเล่มที่อยู่ในมือของหัวหน้าเชฟขึ้นมาทันที ไม่แน่ว่าปัญหาในบ้านอาจต้องใช้มีดเล่มนั้นมาจัดการ

หลังจากขอบคุณตาลุงอีกครั้ง ผมกับหยางหานก็กลับบ้านไปด้วยกัน คราวนี้ไม่มีใครมายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้อง ช่วยให้พวกเราโล่งใจขึ้นมาได้ไม่น้อย

แต่พอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พวกเราก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ผังห้องนั่งเล่นดูเหมือนจะถูกใครบางคนขยับ บนพื้นมีเศษจานแตกกระจายอยู่หลายใบ