บทที่ 230 ช่วงเวลาอันแสนสั้น

หยางหานยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ สมองแล่นเร็วรี่เพื่อคาดเดาตัวตนของคนตรงหน้า ตกลงหมอนี่มาจากนอกพิภพ หรือเป็นคนธรรมดาที่พลัดหลงเข้ามา หรือว่าเป็นตัวตนระดับเดียวกับจ้าวถิ่นในมหาวิทยาลัยกันแน่

“นายไม่ต้องสนใจหรอกว่าฉันเป็นใคร ยังไงฉันก็นั่งไอ้รถไฟเฮงซวยนี่มาจนเอียนแล้ว รับของที่ฉันให้ไป แล้วรีบๆ จบเรื่องนี้ซะ”

คนลึกลับพูดพลางยื่นสิ่งของประหลาดชิ้นหนึ่งให้หยางหาน พร้อมกำชับว่า “เห็นหัวหน้าขบวนรถคนนั้นแล้วค่อยขว้างออกไป”