บทที่ 239 นายไปก่อน ฉันระวังหลังให้เอง

ผมตระหนักได้ทันทีว่าโครงกระดูกถือเคียวที่เฉินจางห่าวพูดถึง ก็คือ “ยมทูต” ที่ผมกับหยางหานเจอก่อนหน้านี้

“แล้วตอนนี้นายรู้สึกยังไงบ้าง เดินไหวไหม”

เฉินจางห่าวพยายามจะยันตัวลุกขึ้น บาดแผลไม่ได้ใหญ่อะไรนัก สิ่งเดียวที่น่าเป็นห่วงคือเสียเลือดมากเกินไป