บทที่ 249 กฎทหาร

หินผาสีเทาตระหง่านก่อร่างเป็นกำแพงอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของป้อมปราการ ขวางกั้นอยู่ตรงช่องแคบระหว่างขุนเขาสองลูก รอบด้านล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน สมดังบทกวีของหลี่ไป๋ที่ว่า "นกกระเรียนเหลืองบินยังมิอาจข้าม วานรคิดข้ามยังหวั่นใจปีนป่าย"

ป้อมปราการถูกสร้างไล่ระดับขึ้นไปเป็นขั้นบันได แต่ละชั้นมีกองทหารหนาแน่นคอยคุ้มกัน ทหารยามลาดตระเวนผลัดเปลี่ยนกันทั้งวันทั้งคืนไม่มีหยุด หนทางเดียวที่จะผ่านช่องแคบนี้ได้ มีเพียงเส้นทางสายเดียวที่ทอดผ่านใต้ฐานป้อมปราการ ชวนให้รู้สึกถึงความเกรียงไกรชนิดที่ว่า "คนเดียวขวางด่าน หมื่นคนมิอาจฝ่า"

รถม้าวิ่งกระเด้งกระดอนมาตลอดทางจนกระทั่งมาหยุดอยู่ใต้ประตูเมืองของป้อมปราการ หลังส่งสัญญาณบอกทหารเฝ้าประตู บานประตูก็ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงโซ่เหล็กที่บิดตัวหมุนวน