บทที่ 102 ป๊ะป๋าของหนูเก่งมากเลยนะ

“น้องชาย ผมขอตัวก่อนนะ ที่เหลือฝากนายด้วยล่ะ ผมเก็บกุ้งเครฟิชไว้ให้นายกล่องหนึ่ง”

หลังจากจัดการกุ้งเครฟิชครึ่งกะละมังสุดท้ายเรียบร้อย ฉินเซียวก็เดินออกจากบูธ มุ่งหน้าตรงไปยังเวทีประธาน

เจ้าหน้าที่หนุ่มเหงื่อท่วมตัว มองดูกุ้งเครฟิชที่ร่อยหรอลงเรื่อยๆ พลางฟังเสียงชื่นชมจากรอบข้าง เขาก็เริ่มนึกเสียดายขึ้นมา