บทที่ 135 เห็นแล้วไม่กินมันทรมานใจ

“หม่าม้า เอ้อร์เป่า (ตามบทพูดและกฎสรรพนามของเด็กแฝด)รู้แล้วค่า!”

ป้าหลิวคว้าช้อนตักเนื้อหัวปลาขึ้นมาคำเล็กๆ ด้านบนยังมีพริกสับติดมาด้วยไม่น้อย

“ซี๊ดดด… อร่อย!”