บทที่ 140 ฉันขอนั่งรถคุณไปนะ

“ว้า!”

ต้าเป่ายังไม่ทันก้าวขาป้อมๆ ก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ศีรษะกลมป้อมหันขวับกลับมา ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างมีเลศนัย

“ฮิๆ… ใส่ให้เอ้อร์เป่าก่อนเลย!”