บทที่ 160 นี่เรียกว่าสกิลเหรอ?

บ่ายสามโมง

ฉินเซียวเอนหลังพิงเบาะรถแท็กซี่อย่างอารมณ์ดี

“เฮ้อ ห้าพันหยวนปลิวหายไปในพริบตา ถ้าเอาไปซื้อเสื้อผ้าคงใส่ได้ตั้งหลายปีเลยนะเนี่ย!”