บทที่ 271 เที่ยวริมแม่น้ำหยางเฉิงยามค่ำคืน

หนึ่งทุ่มตรง

ม่านราตรีทอดตัวลงมา แสงไฟหลากสีเริ่มสว่างไสว เมืองหยางเฉิงราวกับได้สวมเสื้อคลุมอันเจิดจรัส ริมแม่น้ำจูเจียงยิ่งเปล่งประกายระยิบระยับ เปรียบเสมือนผืนแพรไหมที่ประดับประดาด้วยอัญมณีล้ำค่านับไม่ถ้วนกำลังไหลเอื่อยไปอย่างช้าๆ

“ป๊ะป๋า หม่าม้า เร็วๆ สิคะ!”