บทที่ 318 ยอดฝีมือยังหนุ่มเกินไปแล้ว

“เฮ้อ เบื่อจังเลยน้า!”

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก

โม่หย่าฉินนั่งเท้าคางสองมือ พลางเหลือบมองเข้าไปในห้องทำงานเป็นระยะๆ