บทที่ 400 ให้ฉันก่อนหนึ่งก้าว

สิบนาทีต่อมา

ตึกๆ

เสียงฝีเท้ากระฉับกระเฉงดังมาจากนอกห้องรับรอง ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร