บทที่ 466 ฉันไม่ได้มีหน้ามีตาขนาดนั้นหรอก

เมืองเหอยวน

ในลานบ้านของตึกแถวสามชั้นหลังหนึ่ง

รอบโต๊ะอาหารมีผู้คนนั่งล้อมวงกันอยู่ โดยมีเด็กๆ วิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่ข้างๆ