บทที่ 474 พี่เขยของฉันเก่งกาจมากทีเดียว

“หมิงเจี๋ย นายไม่ได้อยากไป…”

ทันใดนั้น คนรุ่นราวคราวเดียวกันจากตระกูลหลิวคนหนึ่งก็โน้มตัวเข้ามากระซิบกระซาบข้างหูซินหมิงเจี๋ยสองสามประโยค

ซินหมิงเจี๋ยเก็บมือถือเข้ากระเป๋า เผยรอยยิ้มแบบ ‘ฉันรู้ทันนะ’ ก่อนจะเอ่ยปากว่า “เอาละ ในเมื่อพวกนายอยากรู้กันนัก ฉันก็จะไม่ปิดบัง แต่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ นั่งกันให้ดีๆ ล่ะ เดี๋ยวจะตกเก้าอี้เอา!”