บทที่ 108 ร้องเพลงฮัมเพลง

พอได้ยินเซี่ยหานพูดแบบนั้น ชวนชวนก็รู้ทันทีว่าอ้อนวอนไปก็เปล่าประโยชน์ เธอสูดกลิ่นหอมของโจ๊กหมูไข่เยี่ยวมะตูมที่โชยออกมาแล้วอยากจะร้องไห้ การได้แค่ดมแต่ไม่ได้กิน สำหรับนักชิมตัวยงอย่างเธอนั้น ถือเป็นการทรมานชัดๆ

"งั้นพวกพี่กินกันให้อร่อยนะ ผมไปก่อนละ" หลี่เยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เตรียมตัวจะกลับ

เขาไม่ใช่พวกบ้ากิน ไม่ใช่ประเภทเห็นของกินแล้วก้าวขาไม่ออก อีกอย่าง ท่านเทพฉู่ก็ออกปากขนาดนี้แล้ว ขืนขัดขวางเวลาหวานแหววของคนอื่นก็คงไม่ดี นี่คือกฎเหล็กของการใช้ชีวิตเลยนะ