บทที่ 145 จับสลากแจกขนม

เซี่ยหานวางเจียนปิ่งในมือลง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่ามีคนกำลังจับผิดเธออยู่ แถมยังเป็นเรื่องพรรค์นั้นอีก

หัวคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะสิ่งที่คนพวกนั้นพูด คือเรื่องที่เธอไม่มีวันทำเด็ดขาด

"อาหารเช้าจะไม่กินก็ได้ แต่ถ้ากินเข้าไปแล้วก็อย่าจงใจอ้วกออกมา นี่มันเป็นหลักพื้นฐานของการเป็นมนุษย์นะ กินเสร็จแล้วอ้วก นึกว่าตัวเองเป็นวัวเคี้ยวเอื้องอยู่หรือไง ต้องขย้อนออกมาเคี้ยวๆ แล้วกลืนลงไปใหม่เหรอ"