บทที่ 184 รุ่งเรืองเฟื่องฟู

เซี่ยหานแทบจะวิ่งหนีเตลิดออกมาจากกองถ่าย เสียงหัวเราะสดใสของเด็กสาวคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูไม่จางหาย

ทั้งที่เป็นเสียงหัวเราะใสกังวานน่าฟัง แต่ยามที่มันผ่านเข้าโสตประสาทของเธอ กลับบาดลึกเสียดแทงราวกับเสียงตามทวงวิญญาณ

“เซี่ยหาน เธอเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมจู่ๆ ถึงหน้าซีดขนาดนั้น แล้วยังรีบร้อนไปบอกผู้กำกับหลิวว่าจะขอหยุดถ่ายต่อวันนี้อีก ทำเอาฉันตกใจจนหัวใจแทบวาย!”