บทที่ 187 จ้างคนว่างไว้ช่วยกิน

“ขอบคุณค่ะพี่เยว่!” เถาจื่อปรบมือเฮลั่นทันที แต่แล้วก็เห็นว่าอารมณ์ของเซี่ยหานยังดูไม่ค่อยดีนัก

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “แต่อารมณ์ฉันไม่ดีเลยนะ แย่มาก แย่สุดๆ ไปเลย”

ตอนเซี่ยหานพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอดูกดต่ำ สีหน้าแววตาก็เผยความห่อเหี่ยวออกมาอย่างเห็นได้ชัด