บทที่ 221 ความสับสนในใจของประธานเฟิง

“เฟิงฉี…” มีใครบางคนกำลังเรียกเขา

มืออันอ่อนนุ่มคู่หนึ่งลูบผ่านเส้นผมของเขา มือนั้นคงได้รับการดูแลประคบประหงมมาอย่างดี ทั้งขาวผ่อง นุ่มนิ่ม และเนียนละเอียด พอลูบไล้ลงมาจึงให้ความรู้สึกสบายเหลือเกิน

มือนั้นค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ลูบผ่านเปลือกตา สันจมูกโด่ง ก่อนจะหยุดลงตรงริมฝีปากของเขา