บทที่ 263 จิ้งจอกพันปี

มือของเซี่ยหานไม่เคยต้องตรากตรำทำงานหนัก ผิวพรรณจึงเนียนนุ่มละมุนมือ สัมผัสที่แนบชิดกันนั้นชวนให้เคลิบเคลิ้มจนเฟิงฉีเผลอใจลอยไปชั่วขณะ ร่างกายคล้ายมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจราวกับได้ครอบครองสิ่งที่ปรารถนามาเนิ่นนาน

เซี่ยหานเองก็คาดไม่ถึงกับการกระทำที่ใกล้ชิดถึงเพียงนี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดึงมือกลับ นิ้วก้อยของทั้งคู่ค่อยๆ คลายออกจากกัน จังหวะที่ข้อนิ้วเสียดสีกันช่างเชื่องช้าราวกับภาพสโลว์โมชัน ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอาลัยอาวรณ์จนเขาแทบอดใจไม่ไหว อยากจะย้อนเวลากลับไปสัมผัสมันอีกครั้ง

"ขอโทษครับ ผมห้ามใจตัวเองไม่อยู่ คราวหน้าจะไม่ทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้อีกแล้ว"