บทที่ 357 เรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยงฉลองปิดกล้อง

เซี่ยหานชินกับการหยอกเฟิงฉีไปเสียแล้ว พอได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าเขาคงโดนเธอปั่นจนเริ่มจะทนไม่ไหวเข้าแล้ว

“แหม หลงฉันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ตัวฉันเองก็ชักจะทนคิดถึงไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะ” เซี่ยหานยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดหน้า ทำท่าทางเอียงอายสุดฤทธิ์

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกันให้กับความกวนของอีกฝ่าย มีเพียงคนนอกอย่างหลี่เยว่ที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองยิ่งกว่าเป็นก้างขวางคอหลอดไฟพันวัตต์เสียอีก ช่างรับมือยากจริงๆ