บทที่ 362 แจงภูมิหลังที่แท้จริง

“สบายดีก็ดีแล้วครับ” ฉู่อวี๋พยักหน้า เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหลัก ส่วนเซี่ยหานนั่งอยู่บนโซฟายาวด้านข้าง ทั้งสองคนมีโต๊ะเล็กๆ คั่นกลาง ทว่ากลับให้ความรู้สึกห่างเหินราวกับอยู่คนละโลก

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงขยับไปนั่งบนโซฟายาวตัวเดียวกับเธอนานแล้ว หรือไม่เซี่ยหานก็คงเดินมาเบียดนั่งบนเก้าอี้เดี่ยวตัวเดียวกับเขา แม้จะดูอึดอัดไปบ้าง แต่นั่นก็นับเป็นความหวานเล็กๆ ที่มีเฉพาะระหว่างคนรัก

ทว่าตอนนี้พวกเขาเลิกรากันแล้ว ย่อมไม่ต้องการความรู้สึกแบบนั้นอีกต่อไป ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดคุยเรื่องงานอย่างจริงจัง