บทที่ 373 สมรู้ร่วมคิด

“ฉันจะไปโกรธคุณได้ยังไง ฉันเป็นห่วงคุณต่างหาก” เฟิงฉีถอนหายใจ นิ้วเรียวยาวสวยจับข้อมือขาวผ่องของเซี่ยหานไว้แล้วลูบเบาๆ “เล่ามาสิ ทำไมถึงไปมีเรื่องทะเลาะตรงนั้นได้?”

เซี่ยหานดึงมือกลับมานวดเองสองที พลางทำหน้าตาไร้เดียงสาอย่างจนใจ “เธอก็คือคนที่วางก้ามจนโดนปลดแล้วฉันได้เสียบแทนไงล่ะคะ ได้ยินว่าหลังจากนั้นหน้าที่การงานก็ไม่ค่อยรุ่ง เลยเอาความซวยพวกนั้นมาโทษฉันหมด ฉันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่จริงฉันไม่ได้อยากหาเรื่องเลยนะ”

เฟิงฉีลูบหัวเธอแล้วพูดว่า “ที่จริงต่อให้คุณเป็นฝ่ายก่อเรื่อง ฉันก็ไม่สนใจหรอก”