บทที่ 379 ความคาดหวังของผู้เป็นแม่

เว่ยหมิงหรูดูจนปัญญาอยู่บ้าง “ตอนเด็กๆ ฉันงานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับแก ถึงจะอยู่บ้านก็เอาแต่สั่งตรงๆ ว่าอะไรทำได้อะไรทำไม่ได้ แกเลยมองว่าฉันเป็นเผด็จการเจ้ากี้เจ้าการ แถมตัวแกเองก็ไม่ใช่เด็กว่าง่าย ยิ่งห้ามอะไรก็ยิ่งจะทำ อย่างเรื่องเข้าวงการบันเทิง ตอนแรกฉันสั่งเด็ดขาดว่าไม่ให้เข้า แกก็แอบไปออดิชั่นกับบริษัทเขาเอง พอกลับมาพร้อมสัญญาที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วถึงค่อยมาบอกฉันว่า ยังไงก็ต้องไปให้ได้”

พอพูดถึงเรื่องพวกนี้ ในใจของเว่ยหมิงหรูก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นิสัยชอบบ่นลูกสาวเริ่มกำเริบขึ้นมาอีก “ไม่เคยจะเชื่อฟัง แถมไม่ฟังคำเตือนใครด้วย”

ปลายจมูกของเฟิงฉีมีหยดน้ำกระเด็นมาเปื้อน เขาจึงยกท่อนแขนขึ้นเช็ดเบาๆ พลางคิดในใจว่า ที่จริงถ้าพูดกับเธอดีๆ เธอก็ยอมฟังอยู่นะ ทว่าเขาก็รู้ดีว่าคำนี้พูดออกไปไม่ได้ จะให้บอกเว่ยหมิงหรูได้อย่างไรว่า ลูกสาวคุณน้าไม่ฟังคุณน้า แต่เวลาอยู่กับผมเนี่ยค่อนข้างว่าง่ายทีเดียว?