บทที่ 389 เริ่มชั้นเรียนการแสดง

พอพูดถึงเรื่องการแสดง เซี่ยหานก็สนใจขึ้นมาทันที จึงทุ่มเทความรู้สึกเกินร้อยลงไปทำอย่างเต็มที่

ทว่าไม่ว่าเธอจะแสดงอย่างไร หรือเลียนแบบได้เหมือนแค่ไหน ก็ยังสื่อความรู้สึกของคนท้องออกมาไม่ได้เสียที เหมือนมีใจแต่ไร้กำลัง

เธอรู้สึกว่าการแสดงของตัวเองช่างดูจืดชืด ราวกับทำได้แค่เอามือสองข้างกุมท้องแล้วร้องครางโอยโอยด้วยความเจ็บปวด หรือไม่ก็ตะโกนเสียงแหบแห้งจนน่ากลัว ไม่รู้ว่าจะทำให้คนดูรู้สึกว่าเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า