บทที่ 410 สถานการณ์ของหลิวเย่

“ฉันอาจจะยังแต่งได้ไม่ค่อยดีเท่าไรนะคะ…” ช่างแต่งหน้าฝึกหัดพึมพำ ท่าทางดูกระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิวเย่

หลิวเย่ฝืนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรหรอก แต่งไปเถอะจ้ะ แค่ลงรองพื้นบางๆ สักชั้นก็พอ อย่าให้หน้าฉันดูซีดเซียวเกินไปก็โอเคแล้ว”

พอได้ยินหลิวเย่พูดแบบนั้น ช่างแต่งหน้าฝึกหัดก็ไม่บ่ายเบี่ยงอีก ทว่าความเป็นจริงก็ฟ้องชัดว่าฝีมือของช่างคนนี้มีจำกัดจริงๆ หลิวเย่ไม่อยากพูดให้เสียน้ำใจ พออีกฝ่ายแต่งหน้าให้เสร็จไปเปลาะหนึ่ง เธอจึงหยิบอายไลเนอร์ขึ้นมาแต้มกระน่าเกลียดๆ บนหน้าตัวเองสองสามจุด จากนั้นก็ยืดหลังตรงเดินออกจากห้องแต่งหน้าที่แสนจะอบอ้าวอึดอัดแห่งนี้