บทที่ 412 มองด้วยสายตาใหม่

หลังจากเสียงปรบมืออันโดดเดี่ยวของเซี่ยหานดังขึ้น ทั้งผู้กำกับ เฉินเหวยเสียน ตัวประกอบ และทีมงานคนอื่นๆ ต่างก็พากันปรบมือตาม บางคนอาจปรบมือจากใจจริง บางคนอาจแค่เออออตามน้ำ แต่การแสดงระดับนี้สมควรได้รับความเคารพอย่างแท้จริง ไม่ว่าก่อนหน้านี้เธอจะได้บทนี้มาด้วยวิธีที่ไม่ขาวสะอาดเพียงใด ทว่าก็ไม่มีใครกล้าพูดได้เต็มปากว่า หากบทนี้ไม่ได้หลิวเย่มาแสดง แต่เป็นนักแสดงคนเดิม จะสามารถถ่ายทอดผลลัพธ์ออกมาได้แบบเดียวกับหลิวเย่หรือไม่ คำตอบนั้นย่อมเป็นเครื่องหมายคำถามอย่างไม่ต้องสงสัย

หลิวเย่กลับเดินช้าๆ ออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่ยินดียินร้าย บนใบหน้ายังมีรอยแดงจากการถูกตบ แม้จะจางมาก แต่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าฉากนี้เธอต้องเจ็บตัวอยู่บ้างจริงๆ

"เจ็บไหม ตอนแรกก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเล่นจริงก็ได้ งานเบื้องหลังแต่งภาพให้ได้ตามที่ต้องการได้อยู่น่า" ผู้กำกับหยิบน้ำมาให้เธอด้วยตัวเอง พลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง