บทที่ 428 หลิวเย่เป็นลม

“เธอคิดว่าวังรุ่ยทึ่งในฝีมือการแสดงของเธอจนลืมวิ่งให้อยู่ในมุมกล้องจริงๆ เหรอ” เซี่ยหานถาม

หลิวเย่ถอนหายใจ “จะจริงหรือหลอกแล้วมันยังไงล่ะคะ เธอบอกว่าฉันเล่นดีเกินไปจนแย่งสายตาเธอไปหมด คำเยินยอพรรค์นี้ก็เหมือนโดนยัดดีหมีขมๆ เข้าปาก ต่อให้ขมแค่ไหนก็ต้องกลืนลงคอไปอยู่ดี”

“เธอนี่ก็ปลงเก่งจังนะ” เซี่ยหานพูดเรียบๆ “ความจริงฉันว่าเธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดจนยอมทนขนาดนี้หรอก ตอนนี้เธอไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเขาสักหน่อย แล้วเธอก็เตรียมพร้อมจะฉีกหน้ากันอยู่แล้วด้วย จะฉีกให้เร็วกว่านี้หน่อยจะเป็นไรไป”