บทที่ 445 ฝันกลางวัน

"แกบ้าไปแล้วเหรอ!" ถานฉีฉีหน้าซีดเผือด รีบแก้ต่างให้ตัวเอง "ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง! เธอไม่มีสิทธิ์มาทึกทักเอาเองว่าฉันเป็นคนทำให้เธอแพ้ด้วยเหตุผลตลกๆ พรรค์นี้ ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าตัวเองซุ่มซ่ามไปโดนเข้าเองน่ะ?"

"ฉันจะไปใช้เครื่องสำอางที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองแพ้เนี่ยนะ? เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง! ในสมองเธอคิดอะไรอยู่กันแน่!" วังรุ่ยแค่นหัวเราะ รู้สึกว่าคำแก้ตัวของอีกฝ่ายช่างไร้น้ำหนักจนน่าขัน

"ตลับแป้งนี้น่ะมีคนแตะตั้งเยอะแยะ วันนี้ก็มีคนใช้แต่งหน้าไปตั้งหลายคน ทำไมเธอต้องมาเจาะจงสงสัยฉันด้วยล่ะ? อีกอย่าง ตลับแป้งนี้หยางเหยียนชุนก็เป็นคนดูแลมาตลอดไม่ใช่เหรอ หยางเหยียนชุนก็คือหมาที่คอยเดินตามก้นเธอไม่ใช่หรือไง คอยเห่าโฮ่งๆ เอาใจเธอ ของของเธอเนี่ยยัยนั่นเฝ้าอย่างกับไข่ในหิน แล้วมันจะมีปัญหาได้ยังไง! อย่ามาเที่ยวพ่นเลือดใส่คนอื่นนะ!" ถานฉีฉีไม่ยอมอ่อนข้อ ตอกกลับไปทันควัน ถึงขั้นนี้แล้วพวกเธอก็ฉีกหน้ากันจนไม่เหลือชิ้นดี ถึงขนาดหลุดคำว่าหมาออกมาแล้ว