บทที่ 447 กระแสที่พลิกผัน

หลิวเย่ส่งเสียง “อ๊ะ” ออกมาเบาๆ เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าวังรุ่ยจะถึงขั้นไปตามพวกนักข่าวซุบซิบมาจนกลายเป็นเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ ชั่วขณะนั้นจึงพูดไม่ออกไปเหมือนกัน

“วังรุ่ยไปเรียกนักข่าวมา ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ก็ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของกองถ่ายอย่างมหาศาลอยู่ดี ทั้งผู้กำกับทั้งนายทุนไม่มีใครอยากให้มีเรื่องฉาวโฉ่หรืออุบัติเหตุโผล่มาเยอะแยะขนาดนี้ก่อนหนังจะฉายหรอก มันกระทบรายได้ตั๋วหนังแน่นอน เพื่อชดเชยความผิดพลาดนี้ ผู้กำกับก็คงต้องไปคุยกับนายทุนว่าใช้เงินอุดปากนักข่าวพวกนั้นได้ไหม เธอลองคิดดูสิว่า นี่มันเงินที่นายทุนต้องควักกระเป๋าจ่ายเพิ่มหรือเปล่า” การที่เซี่ยหานเล่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นนี้ ยิ่งทำให้หลิวเย่พูดไม่ออก เธอประเมินระดับความไร้สมองของวังรุ่ยต่ำไปจริงๆ นึกว่าจะแค่คุมสติไม่อยู่แล้วอาละวาดในกองถ่าย ที่ไหนได้กลับทำเรื่องโง่เง่าบัดซบจนลากคนทั้งกองมารับเคราะห์ไปด้วยกัน

“แล้วทีนี้เธอยังจะให้ฉันดีใจไปกับเธอได้ลงคออีกเหรอ” เซี่ยหานถาม ความจริงตอนแรกเธอก็สะใจอยู่หรอก แต่พอคิดดูให้ละเอียด เธอก็ไม่อาจปล่อยให้ว่านเฟิงกับจิ่นเซี่ยต้องมาเสียหายเพราะความสะใจชั่ววูบได้