บทที่ 451 อวดหวานบนเวยปั๋ว

“ฉันไม่สน ก็มันความผิดคุณนี่” เซี่ยหานยู่ปากใส่

“ได้ๆ ความผิดผมเอง ความผิดผมคนเดียวเลย” เฟิงฉีจนปัญญา ได้แต่ยอม “รับสารภาพผิด” ไปตามระเบียบ

เซี่ยหานพักเหนื่อยได้แค่สามสี่นาที อวี๋ซูอิ่งก็ผลักประตูเดินเข้ามา พอเห็นทั้งสองคนนั่งเคียงข้างกันอยู่บนพื้น ใบหน้าของเซี่ยหานชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก็เดาได้ทันทีว่าคงซ้อมต่อเนื่องมาจนถึงเมื่อครู่นี้ อวี๋ซูอิ่งจึงไม่ได้ตำหนิที่เธอแอบอู้ เพียงเดินเข้ามาบอกว่า “ร่างกายเธอยังแข็งทื่อและไม่ค่อยประสานกันอยู่เลย เดี๋ยวฉันจะมาช่วยทำท่ายืดเส้นเตรียมความพร้อมของวันนี้ให้ พอดีคุณเฟิงก็อยู่ด้วย ลองดูไว้นะคะ สองวันนี้ถ้าคุณมาตลอด จะได้ช่วยเซี่ยหานทำท่าพวกนี้ได้” ข้อเสนอของอวี๋ซูอิ่งช่างเข้าอกเข้าใจดีเหลือเกิน แต่คนฟังทั้งสองคนกลับมีความรู้สึกต่างกันลิบลับ